De Wenteltrap

ik word gewekt door een lijzige stem,
de wijzers liggen op kwart voor drie
“het is nu tijd” klinkt het gedempt
“kom volg me lijdzaam op de hiel”

verdwaasd stoot ik zijn koper komfoor
waaruit een groenige damp wierookt
de gesluierde engel gaat mij voor
door een station-ets van Delvaux

de grijze gang in hol arduin
stijgt voelbaar onder onze schreden
plaveien liggen schots en schuin
en groeien gaandeweg tot treden

de trap versmalt en wentelt rechts
Magritte’s duif schrikwiekt omhoog
de bocht verscherpt maar ik volg knechts
zijn cirkelsinus langs zijn boog

met de decimalen van pi als spoor
ga ik mee duizeldronkend draaien
engelwitte kuiten hielen mij voor
wijl beiaardklokken hemels laaien

ik tel dagneuzen van oog naar oog
wijl d’ochtendzon zich laaft in ’t westen
heksen op bezems schieten omhoog
vanuit vuurtorens en kraaiennesten

de toren verbreedt, de trap waaiert uit,
mijn gids begint flink te versnellen
muziek dreunt nu bombastisch luid
mijn loodbenen gaan pompend zwellen

spinnen verkleven in mijn zweet
ik trek me voort aan hun ragtouw
één van hun tuikabels begeeft
en besprenkelt mij met zurig dauw

ik schrik en houd zwaarhijgend stil
mijn leidsman ijlt alweer veel hoger
de trap draait schommelend om zijn spil
en dreigt zich in de grond te boren

ik klim gejaagd zo snel ik kan
een rat overraast me in een schicht
ga ik omhoog of daal ik dan ?
geen venster biedt mij enig zicht

de snelheid neemt angstwekkend toe
bij oorverdovend boorgeluid
insijpelend water, nu zout, dan zoet
duwt mortelvoegen en ankers uit

middelpuntvliedend word ik gespecht
op inwaarts groeiende stalactieten
mijn voeten drijven opwaarts weg
in Escher’s snelstromende vlieten

mijn kegel breekt, ik word geslingerd
met kracht doorheen doorweekte muren
met de reflex van een hinkstapspringer
ontwijk ik geisers en lavavuren

een haak wordt in mijn hiel geklonken
Hieronymus lacht me tandenloos toe
salpeterzuur dringt in mijn longen
ik haat dit SSwastika-gedoe.

een frisgewassen nieuwe duivel
(fascist in hoogsteigen persoon)
ontstoft zijn nagelnieuw kazuivel
en begroet me op hautaine toon

“gegroet, heer Goffa, musketier,
u hoopte vast op gouden lepels
maar de rijstpap is nòg beter hier :
u knijpt de suiker uit die tepels”

  

Hel, januari 1705

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s