ten onder

 

mijn dood karkas
rust mijlen diep
waar het voorgoed
vergaan insliep

tijdloosheid spon
zijn kluwig garen
streelde mijn lichaam
tot bedaren

hoog boven mij
woedt nog de storm
waartegen ik
nooit meer optorn

eeuwig heugt mij
die agonie
en doemt eind’loos
de lethargie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s