Schoorsteen

ooit was zijn hart een haard van vuur
geborgen als een warm foyer
bij nacht, op elk onzalig uur,
gaf hij het dorp zijn walmgloed mee

een eeuw lang torste hij ‘t gewelf
boven de kleine goegemeente
trotseerde stormen en geweld
soms krakend in zijn ruggebeente

onder zijn wegroestende gespen
kwijnt nu het metswerk, oud en ziek
heel solitair buigen zijn resten
zich stervend boven de fabriek

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s