Mijn ongeschoeide muze

gracieus, valend, overmand
schrijdt ze door de slore grepen
waarheen letters zich verslepen
over brak en venig land

ze kneedt voetig ’t wakke deeg
en dregt doorluchtig de voorden
tot een leibeek naar de woorden
die ze welft met fiere zeeg

met de slagen van haar pers
waarin ze de jamben boeit
en de dissonant wegsnoeit
drijft ze het welluidend vers

eens het kwatrijn is gesokkeld
zoekt ze waar het rijm zich kneust
en weerhoudt het harmonieust’
ritme dat mijn drang versmokkelt

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s