Verzonken kerkhof

de dreef druipt ‘t drijvend onweer na
en walmt zijn dauwen klammend uit
grauw harsgewelf hangt nat en zwaar
en zwanger over ’t giftig kruid

een kruis, verweerd, arduingehouwen,
dat eeuwenoude rouw verhaalt,
biedt ’t nachtelijk vendel vertrouwen
dat onder donderknarsen dwaalt

in ’t wild struweel, waar ’t pad vervaagt
en zich schofthoog door netels snijdt,
wordt rag en varenvlies ontmaagd
totdat men ‘t zompig veen bereikt

hun hoeven zakken diep in ’t kwel
onder hectaren broek en duister
tot veeg een schicht het veld verhelt
en ‘n witte veengeest paarden kluistert …

 

aaaargggh ….

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s